Gedicht voor bij het kampvuur, op basis van bijbeltekst uit Ezechiel 16:6 “Toen kwam Ik voorbij en zag hoe je in je bloed lag te spartelen. Ik zei tegen je, terwijl je onder het bloed zat: “Leef! Blijf in leven, bedekt met bloed als je bent.“
Naakt geboren, maar geborgen
Veilig in mijn moeders armen
Maar dit leven bleek gebroken
Niet lang kon het enkel warmen
Ondanks zorg was ik verlaten
Eenzaam in het open veld
Doelwit voor wie wilde haten
Kracht verbogen in mijzelf
Ik zocht vergeefs naar pure warmte
En gaf het zoeken op tot slot
Antwoord op mijn diep verlangen
Is niet te vinden buiten God
Spartelend in mijn eigen bloed
Door de wereld uitgekotst
Lag ik in de duistere gloed
Van wat met mijn verlangen botst
Maar de HEER kwam en Hij zag me
Hij liep aan mij niet voorbij
Opende Zijn mond en zachtjes
Zei Hij “Leef!” “Leef!” tegen mij
Hij liet mij groeien als een bloem
Langzaam werd ik mooi en groot
Hij sloeg Zijn mantel om mij heen
Want ik was nog naakt en bloot
Mijn naaktheid was bedekt door Hem
En Hij zwoer mij eeuwig trouw
Toen hoorde ik Zijn zachte stem
“Jij bent van mij en ik van jou”
Hij waste mij en wreef mij in
Met olie die zo heerlijk rook
Zodoende ging ik op in Hem
Zijn warme geur draag ik nu ook
Vol liefde kleedde Hij mij aan
Gaf sieraden, voor mij gemaakt
Een stap opzij, Hij keek me aan
En zei “Mijn kind, je bent volmaakt”
Mocht ik nu twijfelen aan Hem
Of gaan een weg aan Hem voorbij
Dan hoor ik weer zijn zachte stem
Dan zegt Hij weer “Leef!” tegen mij